12 lutego 2026 r. miało miejsce ogłoszenie pierwszego wyroku TSUE w sprawie dotyczącej WIBORu, który znacząco wpłynie na spory sądowe związane z wadliwością umów o kredyt hipoteczny i uprości konsumentom dochodzenie swoich praw.

TSUE zajął stanowisko w tej sprawie z inicjatywy Sądu Okręgowego w Częstochowie, zainteresowanego tym, czy w przypadku umów o kredyt hipoteczny zawartych w 2019 r., a więc w okresie, w którym zarówno zawieranie umów o kredyt hipoteczny, jak i kwestia zarządzania wskaźnikami referencyjnymi, była uregulowana przez ustawodawstwo unijne, dopuszczalna jest w ogóle możliwość badania

postanowień umowy opierających wysokość zmiennej stopy oprocentowania na wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR.

W ramach swojej odpowiedzi TSUE wskazał, iż prawo unijne nie stoi temu w żaden sposób na przeszkodzie, gdyż jedynie ogólne ramy ustalania wartości WIBORu zostały uregulowane przez Unię Europejską, a jego dokładna metodologia, która zależna jest od decyzji jego administratora, tj. podmiotu prywatnego, jakim jest GPW Benchmark S.A.

Ponadto TSUE zaznaczył, że na kredytodawcach leży szereg obowiązków informacyjnych wymienionych w dyrektywie o kredycie hipotecznym – w szczególności w zakresie przekazania prawidłowych danych w ramach formularza informacyjnego dołączanego do każdej umowy o kredyt hipoteczny, w tym informacji dotyczących nazw wskaźników referencyjnych i ich administratorów oraz informacji o potencjalnych konsekwencjach dla konsumenta związanych z wykorzystaniem takiegoż wskaźnika.

Dodatkowo TSUE podkreślił, iż gdy podmioty te przekazują kredytobiorcom jakiekolwiek dane inne niż wymagane przez przepisy prawa, to w pełni odpowiadają one za ich zgodność z rzeczywistością.

Opisany wyrok TSUE stanowi więc pierwszy kamień milowy w ramach walki konsumentów o swoje prawa z bankami w zakresie umów o kredyt hipoteczny ze zmienną stopą oprocentowania. Wciąż jednak należy oczekiwać zajęcia przez TSUE, zapewne jeszcze korzystniejszego, stanowiska w kwestii umów zawartych w okresie, w którym problematyka kredytów hipotecznych nie była w żaden sposób regulowana przez prawo Unii Europejskiej, jak w przypadku umów zawieranych na początku drugiej dekady niniejszego wieku.